Portret powstał w „Firmie Portretowej S.I. Witkiewicz” w jej warszawskiej siedzibie przy ul. Brackiej, jako element rodzinnego zamówienia realizowanego w 1936 roku.
Sygnatura na portrecie pozwala określić wiek modelki. W ikonografii dzieła uwagę zwracają przedmioty na stoliku przed dzieckiem: przybory do pisania (kałamarz, pióro), otwarta książka oraz owoce, najpewniej śliwki. Motyw piśmienny należy do nadzwyczaj rzadko spotykanych w dziecięcych portretach Witkacego. Po latach bohaterka wizerunku przyznawała, że w tym wieku nie potrafiła pisać.
Z niemal stuletniej perspektywy element ten można jednak odczytywać jako niemal proroczy symbol przyszłej drogi życiowej, związanej z pracą naukową. Co ciekawe z Muzeum Narodowym we Wrocławiu dr Bożena Steinborn związana była od początku roku 1952 i pracowała tu jako muzealnik. Ofiarowany portret jest nie tylko istotnym wzbogaceniem kolekcji muzeum, lecz także czytelnym znakiem wieloletniej więzi bohaterki portretu z instytucją.
Portret wykonany jest w technice mieszanej łączącej ołówek i kredki pastelowe. Całość komponuje się na papierze o ciemnobeżowym tonie. Niepokorny artysta, znany ze skrupulatnego dokumentowania okoliczności powstawania portretów, pozostawił również w tym przypadku rozbudowaną sygnaturę: Nπ Ignacy Witkiewicz/1936/I/(T.B.+E)/NP+herb. Witkacolodzy odszyfrują zawarte w nim informacje dotyczące „stanu twórczego” autora w chwili pracy nad portretem. A wiec: powstał on bez użycia alkoholu (Nπ = nie pił) i środków odurzających (NP = nie palił), jednocześnie pijąc herbatę (+herb). Litery (T.B.+E) w sygnaturze oznaczają, że Witkacy zaklasyfikował portret jako typ stosowany najczęściej w wizerunkach dzieci, zakładający względną wierność w rysunku postaci, przy zachowaniu charakteru wyrazu twarzy.