Choć wyglądają niepozornie, to prawdziwi spryciarze. Ich puszysty ogon to naturalny parasol! W upalne dni unoszą go nad grzbietem, chroniąc się przed słońcem. Komunikują się gwizdami. Jeśli zagrożenie jest duże, dźwięk jest przeraźliwy, przy mniejszym - używają średniego tonu. A kiedy młode się bawią... ćwierkają. W naturze często mieszkają obok surykatek, wymieniając się z nimi usługami: wiewiórki udostępniają nory, a surykatki ostrzegają przed drapieżnikami.
U zoo spotkacie je w strefie Afryki Wschodniej, naprzeciwko dikdików. Dzielą wybieg z mrównikami, ale że mrówniki wolą nocne życie, wiewiórki w ciągu dnia rządzą tam niepodzielnie! Wiewiórka przylądkowa występuje w Afryce: od Namibii do terenów RPA. Ma charakterystyczną biało-brązową pręgę na boku i wydłużony ogon. Swoje nory zazwyczaj opuszcza o świcie. Żyje w grupach społecznych liczących do 4 samic wraz z ich potomstwem. Samce żyją osobno w grupach do ok. 20 osobników, w których obowiązuje ścisła hierarchia. Wiewiórki przylądkowe nie łączą się w stałe pary.
Warto dodać, że poza nowymi mieszkańcami w naszym zoo mamy jeszcze samca o imieniu Macho (ale aktualnie nie zajmuje tego samego wybiegu, a nasze zaplecze hodowlane).