Pierwsze kontakty przebiegały spokojnie i naturalnie. Zwierzęta wzajemnie poznawały swoje zapachy, obserwowały się i podejmowały próby nawiązania kontaktu. Pozytywne zachowania całej trójki pozwoliły opiekunom podjąć decyzję o szybkim połączeniu liakonów.
- Eddie jest bardzo ciekawski i szybko reaguje na komendy. W macierzystym ogrodzie był nauczony kilku prostych komend, dlatego liczymy, że będzie można wykorzystać te doświadczenia także tutaj. W porównaniu z Kamari jest mniej impulsywny, a od Nandi różni się tym, że nie jest tak ostrożny i wycofany. Już teraz widzimy u niego cechy, których wcześniej nie obserwowaliśmy u naszych likaonów – mówi Kamil Guzik, brygadzista sekcji ssaków drapieżnych.
Likaon (Lycaon pictus) jest jednym z najbardziej społecznych przedstawicieli rodziny psowatych. Co ciekawe na terenie Dolnego Śląska liakony mieszkały kilkanaście tysięcy lat temu. Po epoce lodowcowej opuściły ten region.
Zwierzęta te żyją w grupach rodzinnych, których członkowie utrzymują silne więzi i współpracują w wielu aspektach codziennego życia. Wspólne funkcjonowanie stada obejmuje między innymi polowanie, dzielenie się pokarmem oraz opiekę nad młodymi i słabszymi osobnikami. Likaony potrafią również troszczyć się o członków grupy, którzy są chorzy lub osłabieni. Tak silna zależność pomiędzy poszczególnymi osobnikami sprawia, że relacje społeczne mają dla tego gatunku szczególne znaczenie.
Z tego względu proces łączenia likaonów wymaga uważnej obserwacji zachowania zwierząt. Opiekunowie zwracają uwagę między innymi na sposób, w jaki osobniki reagują na siebie, ich zainteresowanie wzajemnymi zapachami oraz gotowość do nawiązywania kontaktu. W przypadku Eddiego, Kamari i Nandi pierwsze obserwacje wskazywały na wzajemne, pozytywne zainteresowanie. Cała trójka może być obecnie obserwowana na wybiegu likaonów, znajdującym się w sąsiedztwie lwiarni.