Malucha jeżozwierza wypatrzycie za flamingami, w starej części zoo. Jest obecnie wielkości królika i ma półtora miesiąca. To samica, ale opiekunowie nadali jej imię Cirgon. Mała mieszka ze starszym rodzeństwem - rocznym Azazelem, dwuletnimi Ozzym i Asmodeusem oraz rodzicami - piętnastoletnią mamą Heidi i szesnastoletnim ojcem - Mniejszym.
Jeżozwierze indyjskie jak na gryzonie, osiągają dość duże rozmiary. Średnia długość ciała dorosłego osobnika to 80-90 cm, ogona 10 cm, zaś masa ciała sięga nawet 18 kilogramów.
Gatunek ten zamieszkuje w naturze południowo-zachodnią Azję. Cechą charakterystyczną tych gryzoni są kolce. Stanowią one bardzo skuteczny system obronny, przed którym największe drapieżniki mają respekt. Kiedy jeżozwierz czuje się bezpieczny kolce leżą wzdłuż jego ciała i jeśli ktoś jest odważny można go spróbować pogłaskać.
W chwili niebezpieczeństwa broń zostaje użyta jeżozwierz odwraca się tyłem, stawia kolce do góry, grzechocze nimi odstraszając napastnika i kiedy to nie skutkuje, atakuje tyłem lub bokiem ciała. Atak, jeśli jest skuteczny, to jest bardzo bolesny dla ofiary. Kolce są ostre na końcach, więc łatwo wchodzą w ciało. Co ciekawe kolce są w środku puste, więc lekkie i różnej długości, co ułatwia skuteczny atak. Dodatkowo na ich końcach znajdują się ząbki lub małe harpuny, które uniemożliwiają jego wyjęcie, więc zostaje w ciele ofiary. Rany tego typu, nawet jeśli kolec uda się usunąć z ciała, bardzo długo się goją. Dlatego na jeżozwierze nie polują nawet duże koty, a jeśli to robią, to rzadko i przypłacają to czasem nawet życiem, a jeżozwierzom kolce szybko odrastają!