W środowisku naturalnym pająki te zamieszkują ciepłe i wilgotne rejony Afryki Subsaharyjskiej. Występują również na wyspach Oceanu Indyjskiego, w tym na Madagaskarze, Seszelach, Mauritiusie i Reunionie. Najczęściej można je spotkać w lasach oraz parkach, gdzie rozpinają sieci między drzewami.
Prządki produkują niezwykle wytrzymałą pajęczynę o charakterystycznym, złotym odcieniu. Ich sieci osiągają ponad 1,5 metra średnicy. To prawdziwe artystki. Wytrzymałość nici jest tak duża, że potrafią one zatrzymać małe ptaki lub nietoperze, choć podstawą diety pająka są duże owady.
Gatunek ten charakteryzuje się jednym z największych dymorfizmów płciowych w świecie zwierząt. Ciało samic osiąga do 6 cm długości, a rozpiętość odnóży wynosi nawet 20 cm. Posiadają jaskrawy, wydłużony odwłok z żółto-czarnymi wzorami oraz charakterystyczne, czerwono-czarne odnóża. Karłowate samce są kilkukrotnie mniejsze od samic i rzadko przekraczają wagę stanowiącą ułamek masy partnerki. Dorosłe samce nie tkają własnych sieci. Przenoszą się na sieć samicy i czekają na idealny moment do zbliżenia. Aby uniknąć pożarcia przez gigantyczną partnerkę, samiec podkrada się do niej zazwyczaj wtedy, gdy jest ona zajęta jedzeniem upolowanej wcześniej ofiary. W przeciwieństwie do dorosłych osobników, które są terytorialnymi samotnikami, młode pająki tuż po wykluciu żyją we wspólnej, zbiorowej sieci. Maluchy na pierwszym etapie życia trzyma się w grupach po kilka lub kilkanaście sztuk, co ułatwia ich karmienie.
Życie na luzie: pająki te wykazują silny związek z terytorium wobec swojej sieci i rzadko ją opuszczają. Dzięki temu we wrocławskim ogrodzie mogą bezpiecznie przebywać poza terrariami bez ryzyka, że uciekną lub zbliżą się do ludzi.
Mimo swoich przerażających gabarytów Trichonephila inaurata nie stanowią zagrożenia dla zdrowia ludzi. Ich jad jest porównywalny z użądleniem osy, a pająki te z natury są bardzo spokojne. Wizyta w pawilonie terrarium to rzadka okazja, aby stanąć oko w oko z arcydziełem dzikiej inżynierii.